Lèon/Lew

Each year in late November thousands of people come to see the spectacle that happens over León de los Aldama. I was one of them. Hunger to see colourful balloons hanging over blue skies of Guanajuato. Going there I was really fooling myself that maybe, possibly I could fly one of them. Expecting the best I arrived in the city in the late afternoon.

Some people says that León is not well worth a Mess and the only reason to go there is to buy a leather belt or a pair of artesian cowboy boots. Sometimes it it better not to listen to some people. It appears that in spite of it's size, the city is friendly and people are very helpful. I took the first bus and within one hour (!) I was at the Millennium Park where the festival was happening...

I approach the information

Me: So, where can I see balloons?

Guy: Well, they flew away in the morning. You have to be here from 6:30 to 7:30 to see them,the pilots starts blowing balloons in the dawn to depart with the first rays of the sun. But today it was the last day...

Me: No balloons, at all?

Guy: Well, in couple of hours there is The Night of Light and Music, stay over, balloon will made a night show.

Me: Ufff.

What can I do -I though -I am staying. I went to hang around and check out the place, hoping to eat some nice quesadillas or tacos.

The sunset was long and warm, like from the music video of Empire of The Sun for We Are The People... Bored with bad music of local bands and families with screaming kids running around I was awaiting the night and the spectacle.

Just before dusk in the far away I saw a flame of an open fire, an then the next one and next one. I realized that they are coming. It was pretty cool I must say. Cheered crews coming on the massive, massive pick-ups and lighting it's way with fire form burner.

In couple of minutes, when it was almost bright form the fire There where almost two hundreds balloons! And they start rising one buy one in the rhythms (isn't it cliché) of Eye of the Tiger and belching fire. My jaw was scraping along the ground. Hell yeah.

When I got back to the town it was almost midnight and it seems like no one cares it is so late, the streets on the downtown where packed, the eateries on the main square was full of people, teenagers were hanging out on the park benches, kids were running around.

I looked around and I realized that on the main square you can Pizza or Pizza or Pizza and for the desert Gelatti (there was also one Chinese place, but is it even worth to mention it). I rubbed my eyes and checked again. It was like a bad dream. Why?

It was such a pity. Mexican style pizza comes from USA, not from Italy. Honestly the only common thing is the name, well pronounced in a wrong way:) So I had a bad pizza with Queso Amarillo and a pitcher of a Mexican finest beer to kill the taste of fat.

In almost every city on the main square or the main street there are bboys dancing. Leon is not an exeption and there will be nothing, nothing special about it, besides the fact that there where also musicians with them. They where playing and singing pre-Hispanic music (!) and bboy were doing their tricks. Surprisingly it worked very well!

I left Guantajuato to see Queretaro, supposedly one of the greatest colonial cities.

Od kilku lat późnym październikiem do miasta Leon ściągają tłumy gapiów aby oglądać niezwykły spektakl, który dzieje się na jego niebie. Wszyscy chcą zobaczyć ogromne a lekkie balony.

Mówią, że do Leon jedzie się jedynie aby kupić galanterię (chyba już nikt nie używa tego słowa, powinno się stworzyć Komitet do Spraw Umierających Słów, żeby bezwłocznie je cucić i ratować póki nie podzielą losu kiszki, luja czy wichajstera) skórzaną, w końcu miasto znane jest na całym świecie, a przynajmniej w Meksyku, z kowbojskich butów z czubem i wysokim obcasem , który dodaje męskości niemęskim macho czy plecionych pasków albo takich z wielką klamrą z ususzonym skorpionem lub wysadzaną kolorowymi szkiełkami.

Czasami warto jednak nie słuchać ludzi. Mimo, że miasto jest wielką metropolią (ponda milion mieszkańców), jak na standardy europejskie, to można bez trudu je ogarnąć i oswoić. Przez ponad godzinę (!) przedzierałem się przez miasto aby dotrzeć ostatcznie do Parku Milenijnego gdzie działo się wszytsko.

Dojechałem. A balonów nie ma. Obsługa powiedziała mi tak:

Nie teraz to już ich nie ma. Odleciały rano. Trzeba być tu o świcie, wtedy to właśnie wszystko się zaczyna, a teraz to musztarda po obiedze. Ale spoko, za parę godzin, wieczorem, zapraszamy na spektakl Noc Światła i Muzyki będą też balony, ale po ciemku.

Chociaż tyle- pomyślałem. Wyruszłem w poszukiwaniu czegoś na ząb, marzyły mi się quesadille...

Noc była zjawiskowa. Zamknij oczy. Wyobraź sobie bagatela dziesiątki balonów, powoli unoszących się nad ziemię, płomienie z tych co dopiero wstają albo wstać mają, kolorowe światła i jakże adekwatną (!) piosenkę, a właściciwie już pieśń, hymn wszytkich spotkań sportowych , podniosłych i patetycznych wydarzeń o charakterze rozrywkowym i spotkań bokserskich- Eye of the tiger, rozentuzjazmowany i jakby w transie tłum biegał i cyckał miliony, a może miliardy fot! Cóż to była za noc!

Gdy już ochłonąłem postanowiłem czem prędzej wracać do centrum, znaleźć jakieś przytulny i miły hostel. Maszerując dzielnie przez miasto okazało się, że mieszkańcy wcale nie mają zamiaru spać, główna ulica i rynek bawiła się na całego. Dookoła unosił się zapach pizzy (sic!) i naprawdę nie można było kupić tacos, tylko pizzę. Ba, amerykańską, tłustą, na grubym, ciężko strawnym cieście w trzech smakach i do tego kola w pakiecie.

Zaspokoiwszy niedający wcześniej spokoju głód dojrzałem duża grupę ludzi zgromadzoną wokół mniejszej grupy ludzi i muzykę. Idę! Pełen obaw, że zobaczę panią malującą portrety kosmosu lub plaży z palmami sprejem, bboy'ów tańczących, psuedoindian z dużym pióropuszem, a może coś gorszego. A tu niespodzianka. Pięcioosobowy zespół grał na bębnach i instrumentach o bliżej nieznanej mi nazwie, z pewnością jednak pochodzenia majowego lub azteckiego a przed nimi breakdancowo pląsali chłopcy i dziewczęta. Zachwycony eklektycznym pomysłem i bądź co bądź gracją dołączyłem to tłumu gapiów klaszcząc i gwiżdżąc po każdym skończonym występie.

Z rana wyruszyłem dalej do Queretaro.

Zacatecas

First rays of sunrise sun coming through the blind had woken me up. I realized that I am in the bus. I checked my watch, it was seven in the morning. I was already in Zacatecas State, soon arriving to the capital. Overnight the landscape has changed drastically. Spacious flatlands with a few burnt-out bushes, yellow grasses and cactuses replaced green and fertile mountains of central Mexico. There were less people, less cars, less houses, less everything. Finally. Real Mexico is out of DF.

Sun is different this days. I can't use to it. For me the summertime is not over, mainly because of pretty high temperature, the fact that I still wear t-shirt and flip-flops instead of thick wool coat and warm gloves. Rays are not that hot though, the morning and the evening ones are very long, orange, and not that bright. The sky took on a different colour too, it is not so bright and blue is definitely different. Frankly, it is hard to explain. You have to come over and see that.

When I arrive to Zacatecas I knew I am in north Mexico. The vaqueros (cowboys) were all over the place. A white-ish cowboy hat, a handmade leather boots, a pair of jeans reveals the true. Two years ago I would bet that I am in Texas, but south of USA is mexican. Well, it used to be Mexico, but someone(!) trade it.

At the very begging I was a bit lost. I took the first local bus to the centre and once it was passing by the first historic-looking church I hop-off. Too early. Then I lost in messy grid for at least an hour looking for anyone that could help me. Finally following the aqueduct I got to the charming city centre.

What is worth seeing in Zacatecas? First of all the the city. Weaving narrow streets and callejones you will discover the history of a former capital of silver. Each corner hides a new secret, a plaza, a panoramic view over the valley, baroque church, an artesian candy shop...

Museo Pedro Coronel was a big, very big, positive surprise. When your guide book says a modern art museum and it is in the middle of nowhere, you are not expecting a lot. I shouldn't judge so fast, I am really ashamed. The museum has a breathtaking collection of drawing starting from Braque, Picasso, Ernst through Dali, Chagal, Miro to Orozco and Rivera. Mind blowing... Besides they have a small collection of ancient art form all over the world. It would nothing special, but they exibit the pieces from Indonesia, Angola and Mexico next to each other to emphasize the similarities. <3

If possible, I and probably everyone, wants to see the city form above. To admire the genius of the one who designed, of the one who redesigned it (community), the simple beauty of colourful rooftops, green parks, people passing by... You have to climb pretty steep stairs to get to the lower station of teleferico, which will take you to the Cerro de la Buffa. There is a church, monument, viewing platform there and the view. It is windy there.

In the ex-convent of Franciscans there is the next stunning museum.

The question: "To a museum or for an exhibition?" was more than actual there. The place is know as a Mask Museum. No without a reason - it has a collection of 1en thousand masks! So you can wander around hours and discover ones from Veracruz, ones from Chiapas or Tabasco. After seeing probably two hundreds you don't wanna see more, but to leave you have to pass all of them.

But... before you start the mask-education you enter in a fairytale land- the convent. It reminds me of the history Romeo and Juliet, though is nothing like Verona.

I can imagine Romeo in the patio calling:                                                                                     

But soft! What light through yonder window breaks?

It is the east, and Juliet is the sun.

Arise, fair sun, and kill the envious moon,

Who is already sick and pale with grief                                                                                      

Genius loci of the convent is worth to admire. You just want to sit and think. What happened there? Who was living here three hundred years ago? Was it like that? Did they even realized how beautiful is this place?

I had to leave Zacatecas late afternoon. All the hostel were booked. I decided to spent a night in a nearby pueblo magico-Jerez.

Obudziły mnie promienie porannego słońca. Byłem w autobusie, spojrzałem na zegarek. To dopiero siódma rana. Byłem już w Zacatecas, wkrótce powinienem dojechać do stolicy stanu. Krajobraz północy znacznie różni się od okolic Miasta Meksyk. Bezkresne równiny, spalone słońcem karłowata drzewa, porozrzucane kaktusy, wielka otwarta przestrzeń. Bez ludzi, bez samochodów, bez miast. Cisza i spokój. Chciałoby się powiedzieć: Witamy w Meksyku!

Ostatnio słońce jest jakieś inne. Trudno się do tego przyzwyczaić. Dla mnie lato ciągle trwa. Wieczny sierpień. Promienie słoneczne nie są już tak gorące, ale potrafią poparzyć skórę. Mają ciepły pomarańczowy kolor i nie są tak jasne. Drzewa, domy, ludzie rzucają długie, wyraźne cienie. Niebo mimo, że niebieskie i bezchmurne, też jest jakieś inne. Nasze zimowe niebo w słoneczne dni przyjmuje intensywny, głęboki szafirowy kolor, to jest dużo jaśniejsze, jakby nie starczyło farby.

Kiedy dojechałem na dworzec zacateński wiedziałem, że jestem na północy. Południe Stanów Zjednoczonych i Meksyku muszą być do siebie podobne, przecież w końcu do niedawna były jednym państwem. To kraina kowbojów. Prawdziwy vaquero ma długie, skórzane buty najlepiej brązowe z długim szpicem i na dość wysokim obcasie, czasami ze skóry kajmana lub węży, jasny kapelusz z wełny lub włosia króliczego, skórzany pasek, niebieskie jeansy Wranglera (!) i jasną koszulę.

Uwielbiam krążyć i gubić się w gęstwinie małych uliczek, iść przed siebie i błądzić, napotykając na barokowy kościół, niewielki plac z drzewami pomarańczy, mała czekoladziarnię gdzie mogę wreszcie zobaczyć jak się się ją wytwarza i jak smakują owoce kakaowca, taras z którego rozciąga się widok na miasto. To czeka w Zacatecas.

Gdy się już znalazłem i pogodziłem z moją mapą poszedłem do Museum Pedro Coronel. Sceptycznie podchodzę do muzeów sztuki nowoczesnej gdzieś na prowincji, daleko od tego gdzie wszytko się dzieję. Biję się w pierś i jest mi wyjątkowo wstyd, że tak właśnie pomyślałem i tu. Kolekcja rysunków jest imponująca jest Braque, Picasso, Ernst, Miro, Chagal, Dali, Arp, Orozco, Riviera i więcej... Można zapomnieć o bożym świecie.

W tym roku chyba nie pojadę kolejką na Kasprowy Wierch. Zastąpić to, prawie, może teleferico na Cerr de la Buffa. Żeby dostać się na górę najpierw trzeba pokonać chyba z tysiąc stromych schodów, które prowadzą na stację dolną, żeby tam wsiąść do wagonika. Maszynista-przewodnik opowiada historię miasta i miejscowe legendy, pokazuje wszytko co należy zobaczyć.

Na górze jest kościół, w którym para młoda szykuje się do ślubu, punkt widokowy i mauzoleum.

To co najlepsze zostawiłem sobie na koniec- Muzeum Masek. Jak dla mnie dziesięć tysięcy (!) masek nie jest powodem, żeby tam przyjść. Samo miejsce jest jak z z dramatów Szekspira. Stare popękane mury, kamienne łuki, rozwarte kopuły, zielone ogrody z kwitnącymi magnoliami i forsycjami, balkon, taki na którym czekała Julia, płożące się drzewa oliwne, cyprysy... i pomyśleć, że był to kiedyś klasztor franciszkański

Wyjechałem z miasta tuż przed wieczorem, wszystki miejsca w hotelach zajęte, niebawem miałem dojechać do Jerez.

Morelia

I cannot imagine that I forgot Morelia. I was checking out my photo archives and I realized that I have been there two years ago. It doesn't happen to me very often. Well it does with movies and books but never with places. Sclerosis.

Why I didn't enjoy it then? (that must be a reason why I forgot about it) It is like a perfectly cut Italian suit and I use a Italian adjective no without reason. If you show the picture of the downtown to a random person I bet he would say that this is south of Italy.

Frankly, I am always wondering why many of Latin American cities looks like Italy not Spain.

I went there for The Morelia International Film Festival. It was a bit disappointing experience. Whenever you go for such an event you expect a hundredths of cinema-lovers, movies being shown in an old theaters, warehouses, backyards, squares...but not in the multiplex. That totally spoils the atmosphere! (I know that it is maybe cheaper and easier from logistic point of view, but c'mon...). The movie selection was OK, but once again not great. The Hollywood blockbusters and movie stars are omnipresent...Fucking globalism.

Morelia has everything that a city needs: nice main square, surrounded by archways, with comfy benches and casting shadow, all-year green trees, magnificent cathedral and interesting, walkable downtown.

After visiting Morelia I am more and more fascinated with colonial house. In a couple of last months I have seen dozens from the Spanish times up to the one form twenties and thirties of the last century, but I have never seen a modern or contemporary interpretation. Probably Guatemala and Nicaragua are too poor but Mexico, DF for sure not. The first one I have seen is a very good example how to use the idea in a modernist-ish way. In the seat of foundation of Kurimazutto Kalach used simple forms, local materials, traditional scheme and constructive solution. My favorite part is he backyard with a thick, green garden...

Getting back to Morelia. Mexican food is well know for tacos, burritos (!), tortillas, frijoles but a local specialty is gazpacho. You can forget about the one you have tried in Spain.

You chop finely pineapple, mango and jicama add some freshly squeezed orange juice and mix it, put some picante and sprinkle the soup thing with fresh cottage type cheese. Yami!

Ciągle w Michoacan. Wreszcie w Moreli.

Morelia to dla mnie najbardziej włoskie z meksykańskich miast; place, ulice, pałace, kościoły sprawiają wrażenie, że jesteśmy gdzieś w Pugli, Calabri czy na Sycyli i to palące słońce.

Ostatnio zastanawia mnie czemu właściwie miasta ameryki łacińskiej są bardziej "italiańskie" niż hiszpańskie. Ciągle nie wiem.

Pojechałem przede wszytkim na Festiwal Filmowy w Moreli. I tu spotakło mnie wielkie rozczarowanie. Jak myślę festiwal filmowy to widzę stare kina, małe kafjeki, rynek Kazimierza, namioty gdzie puszczają filmy, kinomanów, aktorów. A tu heca. Wszystko było w multipleksie! Może i selekcja filmów była niezła, ale niestety Hollywood i tu się bezczelnie panoszy. Wygranym dla mnie i dla jury był film Fecha de Canducidad czyli Data Ważnośći czego zapewne nie obejrzycia w kinach w Polsce, niestety.

A i gazpacho. U nas i wszędzie znane to hiszpańskie z pomidorów, a tu niespodzianka gazpacho owocowe.Kroisz mango, ananasa i jicamę (sprawdziałem jicama to po polsku Kłębian kątowaty -pięknie!) w dorbną kosteczkę, wyciskasz sok z dojrzałych pomarańczy, dodajesz chili i mieszasz, podajesz z twarożkiem wiejskim. Pychota!

Patzcuaro

ENG

Michoacan abounds in wonders. This time the trip was about going for a Film Festival in Morelia, but we (this time I was traveling with local folks) decided to go first to Patzcuaro, next pueblo magico.

The town and the lake region (Lago de Patzcuaro) is well-known for colorful, magical and mystic it's celebration of Dia de los Muertos (Day of the Dead). When thousands of locals and bystanders are coming to see a still vivid tradition. I wish to be one of them-next year?

The way from Mexico City leads through the quiet mountains and valleys, once you leave the urbanized area you finally feel that you are in North America. Four lanes highway meandering thorug virgin landscape, huge open spaces, wetlands and lakes, forest...this is probably what I miss the most the nature. In Europe, at least in the part where I am from, the wildness is at arm's length. Here (from DF point of view) it is so far away.

Patzcuaro is one of the places in the world that has this thing. Today probably we would say X Factor :) It seems like I am repeating myself saying that this is a beautiful colonial town, but what should I say if it is a true. There are two garden type squares (Plaza Grande and Plaza Chica) surrounded by colonial or historical buildings and of course a nice church and a market as a standard set of latin city.

One of the sights you should see here is Casa de los Once Patios. I would say this is a supreme achievement of colonial residential architecture. Eleven patios. Each one has a different atmosphere, structure and purpose. The gorgeous semi-open entrance patio has a small fountain, the one in the east corner a spectacular view on the city, other is a garden. It is a shame the not all of them are open for a public view. I was wondering only why there was no restaurant there, people, especially couples loves this vibe.

The other wort-seeing place is, obviously, a church -Templo de la Comañia, with a wooden (!) mosaic parquet...Hopefully soon they will open the Antiguo Hospital de Santa Marta.

I spent there one afternoon. Only

PL

Michoacan to stan położony nie więcej niż trzy godziny jazdy samochodem od stolicy. Tym razem wybrałem (ba, wybraliśmy się z miejscową ekipą) aby zobaczyć Festiwal Filmowy w Morelii, ale zanim tam dotarliśmy na chwilę zatrzymaliśmy się w Patzcuaro.

Miasteczko i jezioro nad którym prawie leży a nazywa się tak samo znane są wszech i wobec z kolorowego Święta Zmarłych (Dia de los Muertos). Podobnie jak u nas rodziny spotykają się aby spotkać się z bliskimi na tamtym świecie. I na tym podobieństwa się kończą, tu jest to jedno z najweselszych świąt. Meksykanie jedzą i piją na cmentarzu, na parę dnie przed ustawiają ofiary dla zmarłych Wygląda to mniej więcej jak ołtarz, na którym ustawia się ofiarę dla nieboszczka z rzeczy, które lubił, więc oprócz jedzenia często pojawia się alkohol czy ulubione przedmioty. Kiedyś napiszę więcej o tym szczególnym święcie.

Droga ze stolicy wiedzie przez góry i doliny, wielkie otwarte przestrzenie, przepaści, jeziora i wszystko co można sobie wymarzyć. Jak tylko uda się wyjechać z Miasta Meksyk, poza zabudowania, przyroda pokazuje się w całej swojej krasie. To chyba jest coś czego bardzo mi tutaj brakuje, dzikiej przyrody, dostępnej na wyciągnięcie ręki.

Patzcuaro to jedno z tych miejsc. Ma ono w sobie to Coś, co trudno jest określić i za to Coś je lubię.

Chyba powoli robię się monotematyczny w tym moim zachwycie nad wszystkim, pisząc jakie coś jest wspaniałe, piękne, cudowny, oszałamiające etc. Ale cóż mam pisać jak tak jest i będe clichè

Mógłbym właściwe kiedyś wspomnieć o gangach w Sonorze, kartelach narkotykowych czy jak spadł śmigłowiec z Ministrem Spraw Wewnętrznych (tutaj to tzw, numer dwa w państwie), ale po co, chyba jedynie po to żeby moi rodzice osiwieli i każdy bał się odwiedzić Meksyk. Lepiej będę pisał o motylkach (niebawem jadę zobaczyć Monarcha Mariposa).

W Patzcuaro są dwa place, jeden nazywa się duży (Plaza Grande) a drugi mały (Placa Chica) i oba otoczone są bądź to kolonialnymi bądź to historycznymi budynkami, po środku stoją fontanny a dokoła snuja się miejscowi i kilku zagubionych turystów. Generalnie cud, miód i orzeszki aż nie chcę się wyjeżdżać.

Co warto zobaczyć w Patzcuaro? Z całą pewnością Dom Jedenastu Dziedzińców. Jak dla mnie szczytowe osiągnięcie architektury kolonialnej. Każde patio jest inne, wejściowe na wpółotwarte otoczone kolumnadą, z tego po wschodniej stronie można obserwować dachy miasta a jeszcze inne to niewielki ogród. Aż chciałoby się tam zamieszkać.